Zelfverloochening
In zijn overdenking op zondag 23 augustus stelt ds. Eibert Kok dat zelfverloochening niet haaks staat op zelfwaardering. Het is eerder zo dat het een het ander veronderstelt. Je kunt pas spreken over wat zelfverloochening betekent, en wat de waarde daarvan is, als je eerst een gezonde zelfwaardering als basis hebt.
Zelfverloochening
Zondagmorgen 23 augustus 2026, ds. Eibert Kok, Sint-Catharijnekerk
Lezing: Matteüs 16: 21-27
Toen ik afgelopen week met de voorbereiding van vandaag bezig was, kwam ik op internet de aankondiging van dit boek tegen: Uit de schaduw van het geloof.
Afgelopen week is het verschenen. Met als ondertitel: Mijn jeugd in een gesloten religieuze gemeenschap en de keuze voor vrijheid.
Dat bericht in het AD trok mijn aandacht. Want het gaat over iemand die opgegroeid is in een streng godsdienstige gemeenschap, waar je jezelf moet wegcijferen. Jij stelt niks voor. Jouw leven heeft alleen maar zin als jij je dienstbaar en gehoorzaam voegt naar wat de gemeen-schap en het gezin waarin je opgroeit van je vraagt.
Verder ken ik het boek niet. Ik heb alleen de aankondiging gelezen. Maar ik kan me voorstellen dat daarbij de Bijbeltekst die vanmorgen aan de beurt is, een rol heeft gespeeld.
‘Toen zei Jezus tegen zijn leerlingen: “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloo-chenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden.”’
Zou Jezus dat met deze woorden bedoelen, dat je jezelf, wie je bent, moet wegcijferen? Dat je geen ruimte voor jezelf mag vragen? Dat je je altijd maar moet voegen naar de wensen en de eisen van de kerkgemeenschap, van de ander, naar dat wat de Bijbel volgens sommigen van je vraagt? Zo worden deze woorden wel uitgelegd.
Maar ik vraag me af of je dan begrepen hebt wat Jezus hier wil zeggen.
Lees hier de hele overdenking ...