Crisismanagement
In zijn overdenking van zondag 10 mei gaat ds. Eibert Kok in op de turbulente tijd waarin we nu van crisis naar crisis verzeild raken.
Crisismanagement
Toen ik gistermorgen de krant van de deurmat raapte, viel mijn oog op de voorpagina op de aankondiging van een artikel met als kop: Crisis, crisis, crisis.
Het was een artikel van een groep wetenschappers die probeert om het verschijnsel crisis te onderzoeken, en het sloot heel erg aan bij het gevoel dat mij regelmatig bekruipt – en ik denk dat ik niet de enige ben – : Wat voor crises rollen er allemaal niet over ons heen? Waar gaat het naartoe met onze wereld?
Ik vond de conclusie van die groep wetenschappers verrassend. Hun voorlopige conclusie: het versterken van het vertrouwen in de maatschappij is vaak zinniger dan crisisplannen opleggen.
We zijn nauwelijks bekomen van de ene crisis als de volgende zich alweer aandient.
Bosbranden, die weer samenhangen met de klimaatcrisis, mogelijk een tekort aan olie of gas, wat weer samenhangt met de crisis in het Midden-Oosten, crisis in de NAVO, na de coronacrisis nu het hantavirus, noem maar op.
Wat deze groep wetenschappers probeert te bestuderen is hoe de samenleving, de regering en de bevolking, reageren op een crisis.
Ze constateren ook dat sinds de coronacrisis het woord crisis op van alles geplakt wordt. Alles heet een crisis.
Bij een crisis kun je kijken naar waar het mis gaat, maar zij willen vooral kijken naar de succesfactoren: hoe komen mensen op een goede manier door een crisis heen? Hoe is de veerkracht van mensen? En dan komen ze uit bij het woord vertrouwen.
Een groot deel van de mensen heeft nog steeds vertrouwen in allerlei maatregelen die dan genomen worden, zoals door de overheid, heeft vertrouwen in de wetenschap.
Dan noemen ze ook de dominante positie van de sociale media. De kleine groep met het minste vertrouwen in de staat en in de wetenschap maakt daar het meeste lawaai.
Dat voedt het wantrouwen en de polarisatie.
Lees hier de hele overdenking ...